Ben küçükken hep bana ÅŸunu yapma bunu yapma derlerdi bende inatlarına yapardım çünkü zihnimde tek ÅŸu vardu ” bu hayat benim ve nasıl istersem öyle yaÅŸarım”. Aslında öyle deÄŸil, insan büyüdükçe gerçeklerle yüzleÅŸiyor.
Şimdi bu gerçekleri ele alalım yazının sonu nere varacak bende merak etmekteyim.
Hayatı bir labirent olarak düşünelim. Yüzlerce kapı var ve biz kapının arkasını göremiyoruz. Şimdi örneğin anne-baba zamanında o labirentin içindeydi ve çok yanlış kapılar açtı. Hani tecrübe hataların birleşmesinin sonucudur derler ya işte bu yüzden uyarıları dikkate almak bizim lehimize. Nasıl anlatsam ki size a.q hani oyunlar var tuzaklı oyunlar. Anne babalar her leveli kimileri sıkıntı yaşayarak kimileri de hata yaparak bir şekilde geçtiler. Ama geçerkende nerde tuzak, sonunda kötü sonuçlar doğuracak yerler var ezberlediler.
Åžimdi hayat bir labirent oyunu ve sizden tecrübeli insanlar sizlerden çok üst leveldeler. Sizin şuanki olduÄŸunuz labirente onlar tepeden bakıyorlar. Yani kapıların arkasında aydınlık mı var yoksa karanlık mı görüyorlar. ÖrneÄŸin karşına iki yol çıkıyor biri aydınlık diÄŸeri karanlık kapı. Ä°nsan direnci zayıf olduÄŸu için haliyle aydınlık yolu seçiyor. Sevdikleri onu yukardan izliyor ve aslında o aydınlık yolun sonunda uçurum var diye sesleniyor. Ama ergenimiz herÅŸeyi kendi bilircesine bu yol doÄŸru yol diyor. Halbuki duvarın arkasını göremiyor ve sonunda uçurumun kenarına geliyor. Daha sonra bunalıma giriyor. Bu noktada sevdikleri yukardan ona yol gösteriyor kimisi kulak verip edindi bu kötü tecrübeden korkarak artık uyarıları dikkate alıyor kimisi de yine bildiÄŸini okuyor. (daha fazla…)
Bu yazıyı iyi oku. Çünkü bu yazı bi boka yaramaz, bir saçmaca bir şey.
Benim kendimin en cok sevdiğim şeyim kendimin yapmadığı şeyleri insanlara yaptırmak. Örnegin birini dertli görsem hemen fikir veririm, nasihat falan gecmiş yaşadıklarımı anlatırım. Ama ben kimseyi dinlemem, nasihat almam, baskalarının düşünceleri ile yaşamam. Buda benim yapım yeminle henüz ben beni çözemedim bir gün çözersem merak edenlere bizzat anlatacam. Şimdi bu yazıda ona benzer bir yazı.
Geçenlere konusdugum bir arkadaşa atfen bu düşünce içerisine girdim. Çok şanslı, maddi durumu iyi ama şikayet ettiği şey aslında mükafat.
Işığı görmek icin illa karanlıkda kalmanız gerekmez. Önce hayat ile barışık olun küsmeyin. Biri sizi aşşalasa kırılmasın kalpceziniz aslında aşşalayan aşşalık olduğunu düşünün. Paranız mı yok? Belki olsa kötü yollara düşeceksiniz. Çirkinmisiniz? Belki yakışıklı olsanız zina falan yapacaksınız. Yani kusurlarınızı iyiye yorun. O zaman hayat nasıl süper olacak göreceksiniz. Tabii bir de güzellikler var o zaman tadından yenmez.
Yaşamak kadar güzel bir şey var mı? Bana göre güzel değil ama beni s.kdir edin yaşamak çok güzel. Sevmek, sevilmek kuşlar sümüklü böcekler falan halukulade görünürler.
Ya aslında şöyle düşünsek ÅŸimdi bizden önce milyarlarca insan doÄŸdu ve öldü. Bizden sonrada milyarlarca insan doÄŸacak ve ölecek. Evet iÅŸte sıra sende! YaÅŸayacaksın. Belki dünya’ya köpek olarak yada kokarca olarak ne bilim goril orangutan olarak da gelebilirdin. Ama ne ÅŸanslısın ki düşünebilen, hissedebilen, düşündüklerini uygulayabilen bir varlıksın. O zaman neden mal mal hareket ediyosunuz a.q?
Bak evladım sen izin vermeden kimse senin sıradan oldugunu söyleyemez. Mesela dünyanın ne büyük cerrahı bile derdi bilmeden derman bulamaz. Önce sendeki sorunu bulacaksın, sorun ne seni mutsuz eden ne onu bulacaksın ondan sonra onu yok edemesen bile en alt seviyeye indirmeye çalışacaksın. Bak yeÄŸen hayat bisiklet gibidir, pedalı çevirdiÄŸin sürece düşmezsin. Åžimdi pedal ne diyeceksin pedal umuttur. Onu kendi lehine çevirdiÄŸin sürece seni kimse yıkamaz, düşüremez. (daha fazla…)
Hatırlarmısınız eskilerden nayır nolamazlardan kimse kalmadı. Sadri ALIÅžIK, Sami HAZÄ°NSES, Belgin Doruk, Adile NAŞİT, Ayhan IÅžIK vb. yeÅŸilçam’ın devrilmez çınarları. Eskiden onları izlerken çekirdek çıtlar, bütün aile ( bazen komÅŸular gelir) soluk soluÄŸa izlerdik.  Ediz Hun’un defalarca araba çarpıp kör oluÅŸuna tanık olurduk. O zamanlar aklım ermezdi ama ÅŸimdilerde düşünüyorum araba çarpması ile nasıl kör olunuyordu?
Kara Muratımız vardı hani ÅŸu bi ok ile 5 kiÅŸiyi öldüren, bismillah koca koca duvarları süperadam gibi uçan. Ne güzeldi be… O kahraman olunca hepimiz kahraman olur, bazılarımız onun gibi uçmayı deneyip kolunu bacağını kırardı. Tamam lan 0 bazılarından biri benim a.q.
Şimdi diceksiniz ne saçmalıyor bu manyak? Bakın eğer sevmiyorsanız bu muhabbeti hemen çıkın bu yazıdan hatta siteden çıkın sinir etmeyin beni. Eger seviyorsanız bu muhabbeti devam edin.
Sıradan yaÅŸayan insanlar kendi yaptıklarını yada yapmaktan hoÅŸlanmadıkları ÅŸeyleri baÅŸkaları yapınca ( ki bu ben oluyorum ) yadırgıyorlar. Nitekim örneklendirmek gerekirse ki gerekir ben sigara içiyorum ama içmeyen biri bunun zararlarından kötülüklerinden vs. bahsedip günde bir pakete 5 – 6 Tl para vermek salaklık diye yorumlar.
Hayatım bebeğim şunu kafanıza sokun insanlar ömrünün 3/1 ni başkalarını değiştirmek veya kendini değiştirmek ile harcarmış. Ya olduğu gibi kabul edeceksin yada olduğu gibi yol vereceksin. Sıkıldım a.q sürekli nasihat dinlemekten eleştirilmekten.
Hayır bi yerde takmıyorum ama e artık en yakınım bile kendince hayatımı yorumluyorsa öleyim o zaman? He valla öleyim o zaman.
Şöyle söyleyeyim misal bana bir proje gelir şablon şeklinde ben onu değiştiririm orası burası ile oynarım kendim tasarlarım sonucunda kendi tasarladıgım şey ile mutlu olurum. Aynısını insanda yapsak nasıl olur?
Yani demek istedigim a.q iki saatdir anlatamadım ki… Yani örnegin bir arkadaşın var ve sigara iciyor onu deÄŸiÅŸtirdin artık içmiyor. Sonra kaba öeÄŸ falan konusuıyor o huyunuda deÄŸiÅŸtirdin artık nazik konusuyor. Sonracıma romantik falan deÄŸil onu deÄŸiÅŸtirdin tam istedigin gibi biri yaptın. Sonra da diyorsun ki bana karşı doÄŸal ol. A.q doÄŸallıktan çıkartıyorsun (daha fazla…)
