Hiç çaresiz kaldınız mı lan siz?  Ben şu sıralar çaresizim. Çareler içinde çaresiz. Hayat bir maratonsa benim degil koşmaya bir adım  atmaya bile takatim yok. Çevremdeki insanlar toplanmış bir deney faresi muamelesi yapmakta. Adeta sabrımı ölçmekte. Bazı durumlar vardır kelimelerle anlatılmaz, cümleler kurulmaz, kelimelerin kiyafetsiz kaldığı bir durumdayım.

Hani şöyle düşünün; Elleriniz, kollarınızı bağlıyorlar önünüzede en sevdiginiz yemekleri koyup çekip gidiyorlar… Bazı şeylere çok isteyen sahip olamıyor. Ben Okyanuslar sizin olsun bana bir damla huzur yeter derim bu hayata bir damla yerine çamurlu suyu döker tepemde aşşağı ve sonrada o bir damlayı bırakır üstüme. Çamura bulanmış  bir şeker gibi gelir o an ki huzur. 

İki arada kalmak  öyle zor ki… Hani iki kız arasında kalmak yada iki kıyafet arasında kalmak değil. Yer ile Gök arasında kalmak bu.  Bu hayat size bir defa verildi sizden önce milyarlarca insan yaşadı ve sıra bende diyorsunuz! Evet şimdi yaşama sırası bende yanlızca bana verildi bu hak. İstediğim gibi yaşamak en dogal hakkımız değil mi? Yok işte değil… Bazen öyle ”neden”leriniz olur ki size verileni istediginiz gibi yaşamak yerine istenilen şekilde yaşamak zorunda kalırsınız.

Herkes kendi kaderini kendi çizer ya… Kimisi buna kader der. Kader bana göre test kağıdı gibi. Test kağıdı bizim kaderimiz   içinde seçenekler var.  Seçenekleri seçmeye basladıgımız yerlerde kaderimizi kendimiz yazıyoruz… O ve kararlarımız sonumuzu belirliyor. Şimdi öyle bir karar verme vakti..

(daha fazla…)